Ik zal de wereld breken is het tweede boek van thrillerauteur Lex Noteboom. Eerder schreef hij De man met de duizend gezichten, dat in de prijzen viel. Zijn nieuwste vuistdikke thriller is zeker zo ambitieus te noemen als zijn debuut.
‘Een vrouw, haar dochter en haar kleinzoon. Drie generaties om een moord op te lossen die Europa op het randje van de afgrond zal brengen…
Vlak buiten Brussel ligt een verborgen begraafplaats met honderden identieke grafstenen. Als je dichterbij komt, valt meteen op dat op elke steen dezelfde naam staat: T. Gideon. Keer op keer. Wie liggen er daar begraven? En waarom hebben ze allemaal dezelfde naam?
Er zullen drie generaties nodig zijn om dat verhaal te vertellen. Om de moord op te lossen waarmee het allemaal begint en de crisis te bezweren die decennia later Europa op het randje van de afgrond zal brengen…’
In Ik zal de wereld breken begint Lex Noteboom gelijk heerijk luguber met een scene waarin allemaal identieke grafstenen te vinden zijn. Door deze tot de verbeelding sprekende eerste pagina’s wordt de lezer gelijk meegesleurd in het verhaal. Het boek wisselt hierbij tussen verschillende personages van een familie, waarbij diverse leden politieke ambities hebben. De wereld evolueert in een rap tempo en daarbij neemt de ontwikkeling van digitalisering ook sterk toe. Wat vervolgens ontstaat, is een soort griezelig maar zeer actueel beeld dat gevormd wordt, waarbij essentiele documenten zoals paspoorten alleen nog maar digitaal beschikbaar zijn. De lezer kan er zijn vingers op natellen dat dit voor flinke problemen gaat zorgen.
Daarbij voelt Ik zal de wereld breken gruwelijk actueel aan. Het boek speelt zich natuurlijk grotendeels af in de toekomst, maar het wordt gelijk duidelijk dat er twee kampen zijn die lijnrecht tegenover elkaar staan. Dit doet sterk denken aan de huidige discussies over artificial intelligence. De een omarmt het als een toegevoegde waarde en de ander ziet het als bedreiging voor creatieve uitspattingen en werkend leven. In het nieuwste boek van Lex Noteboom is deze tegenstelling en de daaruit voortvloeiende overtuigingen sterk voelbaar en is zelfs de veroorzaker van diverse gevaarlijke situaties die zelfs mensenlevens bedreigt en kost. Dit veroorzaakt een spanning binnen het verhaal dat leest als een race tegen de klok. Juist die verschillende perspectieven en tijdsperiodes waar Ik zal de wereld breken zich afspeelt levert hierbij een multidimensionaal beeld op van hoe de verschillende personages aan beide kanten van de discussie bepaalde gebeurtenissen ervaren en hierop reageren.
Het resultaat is een vuistdikke thriller, beslagen over verschillende tijdsperioden en generaties, waarin de spanning steeds meer wordt opgebouwd en bepaalde gruwelijke toekomstvisies werkelijkheid wordt. De verschillende personages houden het verhaal boeiend en driedimensionaal.
Beoordeling: 8/10
Ik zal de wereld breken is het tweede boek uit de pen van Lex Noteboom. Naast zijn debuut De man met de duizend gezichten verschijnt het boek bij uitgever A.W. Bruna.
